Droomkind

Om Kai straks een vast en veilig thuis te kunnen geven, zouden we het fijn vinden als jullie deze pagina aandachtig doorlezen.

Algemeen
Adoptie van een kind is onder andere in die zin bijzonder, dat er niet vanzelf een hechte band is tussen het kind en de ouder. In vergelijking met de situatie waarin een biologisch eigen kind geboren wordt, moeten ouder en kind meer moeite doen om de onderlinge band te laten groeien. Het kind moet leren hechten en het moet leren eenkennig te worden. Niet alleen de adoptieouders, maar ook familie, vrienden en bekenden kunnen het kind daarbij helpen.

Voordat we het daarover hebben, volgt hieronder een beknopte uitleg van het begrip hechting bij adoptiekinderen. In de eerste kinderjaren ontstaat gehechtheid aan personen die belangrijk zijn voor het kind. De meeste adoptiekinderen hebben in de eerste maanden of jaren van hun leven te maken gehad met verschillende verzorgers die allemaal andere eisen stelden en de ene keer wel aandacht voor het kind hadden en de andere keer niet. Vaak hebben adoptiekinderen al meerdere keren geprobeerd te hechten, maar voelden zich steeds weer in de steek gelaten: eerst door de biologische moeder, daarna door de verzorgers in het weeshuis en daarna mogelijk door pleegouders. Wanneer een kind geen kans heeft gehad zich goed te hechten aan een verzorger, kan het heel moeilijk zijn goed te hechten aan de adoptieouders, doordat het kind het vertrouwen mist.

Daar komt bij dat de overgang naar een gezin in het buitenland nogal groot is; de adoptieouders zien er voor het kind vreemd uit, praten raar en doen alles anders dan het kind gewend was. Sommige kinderen zijn niets gewend en voor hen is alles nieuw, vreemd en soms beangstigend. Adoptiekinderen die wel een veilige hechting hebben gehad in het land van herkomst, zullen de eerste tijd na de thuiskomst een rouwperiode doormaken. Dit is een hele logische en gezonde reactie op het verlies dat ze hebben gehad. Toch moeten ook deze kinderen zich opnieuw gaan hechten. Waarschijnlijk zal dat voor deze adoptiekinderen makkelijker gaan dan voor kinderen die zich in het verleden niet goed hebben kunnen hechten.

Onveilige hechting kan zeer nadelig zijn voor het gevoel van eigenwaarde en op latere leeftijd ook tot problemen leiden bij het aangaan of onderhouden van relaties. Voor zover dat in ons bereik ligt, willen we dat natuurlijk voorkomen. Overigens betekent dit alles uiteraard niet dat alle adoptiekinderen uiteindelijk onveilig gehecht zijn, maar het hechtingsproces verloopt in ieder geval moeizamer.

Omgang met familie, vrienden en bekenden

Na lang wachten mogen wij Kai in Januari eindelijk in onze armen sluiten. Voor ons zal er veel veranderen: ineens zijn we de ouders van een lief klein jongetje. Ook voor Kai staat de wereld op zijn kop. Ineens is hij door ons meegenomen op een lange reis ver van zijn vertrouwde wereldje en alles wat hem bekend was. Hij heeft het eerste jaar van zijn leven doorgebracht in een tehuis en heeft nog geen idee wat het begrip papa of mama inhoudt.

Zoals gezegd, kunnen familie, vrienden en bekenden (jullie dus) Kai en ons helpen bij het hechtingsproces. Om de hechting van Kai zo goed mogelijk te laten verlopen, hebben we ons voorgenomen om na de thuiskomst een gewenningsperiode in te lassen. Gedurende deze periode gaan we heel bewust om in het contact met anderen. We willen zoveel mogelijk samen bij Kai zijn, om hem te laten 'leren' dat hij op ons kan rekenen en in feite zijn vertrouwen moeten gaan winnen dat wij altijd voor hem klaarstaan.

Deze rustperiode betekent ook dat we de hoeveelheid bezoek aan huis zelf in de hand willen houden, hoe moeilijk dat ook voor jullie en ons is. Ook in de omgang van Kai met anderen zijn we voorlopig heel bewust. Het is voor de hechting belangrijk dat alleen wij Kai de eerste tijd verzorgen, aandacht en liefde geven, troosten etc. Jullie kunnen ons helpen hem te leren wie zijn ouders zijn door de eerste tijd afstand te houden.

Concreet:

• Verras ons niet met een bezoek, bel even van te voren. Reken erop dat we mogelijk nee zeggen (zeker in het begin) en mogelijk spreken we liever bij jou/jullie af.
• Een aai over de bol van Kai als begroeting... Liever niet! Houd afstand, het mag pas wanneer wij het zeggen!!
• Kai niet op schoot nemen of optillen.
• Kai niets geven. Geef het aan ons en wij kunnen het dan aan hem geven.
• Als Kai valt (of iets dergelijks) en gaat huilen, niet de armen spreiden en zeggen: 'kom maar..'. Wij doen dat graag.
• Mocht Kai jullie benaderen, beantwoord dat gerust met een korte lieve reactie en neem daarna weer afstand.
• Bellen, e-mailen, skypen (met webcam): altijd goed!
• Tenslotte, jullie helpen ons ook als jullie Kai (ongemerkt) observeren en zo afstand houden. We praten graag over hem en horen graag van jullie hoe jullie zijn gedrag interpreteren.

Overigens gelden deze regels niet voor jonge kinderen. Laat hen gerust met Kai spelen. Hij zal zich in principe niet hechten aan jonge kinderen en wij zijn ervan overtuigd dat het kinderspel het ijs op een natuurlijke manier breekt.

Wij begrijpen heel erg goed dat deze "regels" voor niemand leuk zijn, maar ze zijn wel heel erg belangrijk voor de toekomst van Kai. Van tevoren is niet te zeggen hoe lang dit alles zal duren. Dit hangt volledig van zijn ontwikkeling af. Wij weten dat jullie hier begrip voor hebben en dat we op jullie medewerking kunnen rekenen. Wanneer de tijd van knuffelen is aangebroken laten we jullie dit graag weten.

Alvast bedankt!

Liefs

Martijn & Chantal